De salopet

of tuinbroek, afhankelijk van waar je dit leest.
Kindjes met salopettekes, ik ben daar weg van! Het is ongelooflijk schattig en op jonge leeftijd ook best wel stylish. Een tuinbroek dus. Het patroon haalde ik uit een Ottobre en ik ging aan de slag met teststofkes. Een ribcordje voor de buitenkant, een flanelleke voor de binnenkant. En daar tussenin, daar stak ik fluo groene paspel.

Ik maakte er een longsleeve bij en matchte beide stukken met een fluo egeltje.

En hij begint zijn zus na te doen bij fotoshoots: bekken trekken!!

Kleine aapjes

Eerst even het belangrijkste nieuws van de dag: de zoon, onze jongste telg, werd vandaag twee. Twee. De babydagen in dit gezin zijn officieel voorbij (al ben ik daar niet onverdeeld ongelukkig over). Er wordt met heimwee naar teruggekeken, maar niet zo erg dat we er willen naar terugkeren. Er valt nu eenmaal veel te zeggen voor ononderbroken nachten en spuugvrije truitjes dragen.
Maar twee dus. Twee fantastische jaren. We kijken met stijgende verbazing naar hoe snel zo'n hulpeloze baby een kleuter wordt, want al is hij het officieel nog niet, hij gedraagt zich wel al zo (zal wel te maken hebben met de oudere zus die hem op sleeptouw neemt, good and bad). We zien hoe hij steeds meer zichzelf wordt, hoe zijn karakter duidelijk naar buiten komt, elke dag meer en meer. En we zuchten, bij de zoveelste "NEEN! IK WIL NIET!". Maar genieten, dat doen we elke dag, al twee jaar...
Gelukkige verjaardag kleine schat! (En ook: sorry dat we de geheugenkaart vergeten waren in de camera te steken op je verjaardagsfeest. Volgend jaar nemen we dubbel zoveel foto's :-s )

Maar bon, voor je denkt dat je op de verkeerde blog bent terecht gekomen, er werd dus genaaid. Het lijkt wel KCWC hier deze week. Wel een week te vroeg. Maar misschien hou ik het wel twee weken vol, dat zal wat geven, zoveel productiviteit!
Maandag, dinsdag en woensdag rolde hier elke dag een pyjama vanonder de machine. en geen seconde te vroeg, want de zoon had geen enkele winterpyjama die hem nog paste. Dus de tricot-doos werd bovengehaald (ok ja, dozen) en stofkes werden opgegraven. De alomgekende aapkes bleken ook nog in de stapel te steken, dus werd algauw beslilst dat zoon en dochter matching pyjamakes zouden krijgen.

De dochter kreeg een gele versie en illustreerde meteen dat er apen op staan.

Bust a move.

Als bij wonder was ze deze keer gewillig om op de foto te staan. Hoewel dat geen garantie is op een deftig resultaat. :)

De zoon kreeg een blauwe versie.

Ze vinden het super leuk dat ze matching pyjama's hebben.

En ik vind het ook super om ze zo te zien rondlopen!

En voor zij die goed opgelet hebben: ik sprak inderdaad van drie pyjama's. Maar de dino-pyjama zit ondertussen al in de was. Jongens van twee...

Size does matter...

In mijn hoofd zijn mijn kindjes nog zo klein. Dat zijn ze in realiteit natuurlijk ook best nog, maar in mijn hoofd zullen ze altijd een beetje klein blijven. Maar blijkbaar zijn ze op papier een stuk groter...

Ik tekende een patroontje uit en knipte een stofje. 

Helaas bleek na een eerste pasbeurt, dat het shirtje echt wel te groot was. Een maatje minder dus. En voor de zus meteen twee maatjes minder... dacht ik...

Maar het shirtje voor de zoon is nog steeds aan de grote kant...

... net als dat voor de dochter.

De broek bleek uiteindelijk ook te wijd (en dat is dan al een modelleke voor smalle kindjes) maar ondertussen werd het model een beetje aangepast en rolde al een nieuwe broek vanonder de naaimachine, een knalrode deze keer. Maar die toon ik jullie een volgende keer, net als de T-shirtjes die wel passen! :)

I told you so...

Het kon niet lang uitblijven... Ik had jullie gewaarschuwd... En hier is ie...

Blauw met groen en een vrolijk aapje. Wie oog heeft voor detail ziet meteen ook dat dit T-shirt een stuk te groot is. Maar ja, hij heeft nog tijd genoeg om er in te groeien, het is tenslotte een zomershirt...

PS: vergeet de giveaway niet! Momenteel zijn je winstkansen nog 100%!

Van groot naar klein

Maandagmorgen ten huize MolleBolle:
hij: "Keppe, kijk, dat hemd begint toch een beetje te verslijten."
ik: (rollend met de ogen) "Maar schat toch, dat is al lang versleten, jij bleef het gewoon dragen."
hij: "Zal ik het dan wegdoen?"
ik: (rollen met ogen)
hij: "Ah, ge wilt er de knopen nog van afhalen zeker?"
ik: (rollend met ogen) "Du-uh"
hij: "Waar moet ik het dan leggen?"
ik: "Hang maar aan de naaitafel."

Enkele uren later (als mijn ogen weer vast zitten in mijn hoofd -man, ik ben precies nog irritanter als ik uitgeschreven wordt) zie ik het hemd weer hangen. Net naast dit (wat ik daar had laten hangen om nog even van te genieten) en ik zie ineens een toekomst voor dat hemd met de versleten kraag en mouwen. Ik neem mijn schaar ter hand en val aan. Een mini-grote-mensen-hemd, dat moet toch schattig zijn... Maar dan is het zo goed als af, en dan komt de twijfel: Is dat niet wat saai voor zo'n klein manneke?

Bij deze mijn vraag naar jullie: Welke knopen zouden jullie er op zetten?

En jazeker, ik ben er mij volledig van bewust dat ik er dan een oranje/gele/groene/rode broek bij moet maken. Ik kijk er zelfs al naar uit! ;)

Ons fotomodel

Deze madammen deden mij zin krijgen om nog eens iets te maken voor de zoon. Een schoon stofke werd gekozen, een schoon patroontje werd er uit geknipt en het hemdje werd wonderwel in elkaar gestoken. Het ging echt vlot, ik ben supertrots op de afwerking en ik vind het gewoon ronduit cool. En schoon. En hip.
Als er dan iets zo goed lukt, dan wilt ge natuurlijk niks anders dan er eens goed mee stoefen op den blog. Dan neemt ge uwen camera (of ge leent er een van een ander), uw zoon (of ge leent er een van een ander) en bovengenoemd hemdje. Ge steekt de zoon in het hemd, zet hem voor de camera en begint plaatjes te schieten. Klinkt allemaal wel simpel hé... Alleen was dit na een honderdtal foto's het beste resultaat:

Een zoon die echt geen één second stil blijft zitten, een dochter die zich steeds 'in the picture' wringt en winterlicht (aka weinig licht) zijn nu niet bepaald ideale omstandigheden om die ene 'blogbare' foto te nemen.

Er werd dus hulp ingeschakeld. Deze madam kwam mij een handje (oftewel een cameraatje) helpen. Handig toch, een fotografe in de familie! :) En zie hier, ineens toch blogbare foto's!

Dat stilzitten bleek nog steeds een moeilijke opdracht voor de zoon, maar voor zijn meter wou hij dat dan toch eens proberen...

Zie die billekes... om in te bijten hé!

De stof is 'The Birds and the Bees by Tula Pink for Free Spirit Fabrics ' en het patroontje is de 'Little Mr shirt' uit Ottobre 3/2009.

Voor het eerst werd geprobeerd om de print van de stof van de zakjes te laten doorlopen, en zoals je kan zien is dat eigenlijk zéér goed gelukt. Volgende keer probeer ik dat aan de knopenrij ook. Al bij al ben ik dus héél tevreden met het resultaat, dus er zullen wel nog wat hemdjes volgen. Maar eerst weer iets voor de zus, want die wilde eigenlijk wel een rokje in die stof...

Simpel en mooi

Ik vertelde jullie al eerder over mijn nieuwe vriendin. We komen echt goed overeen. En samen maken we de schoonste dingen.
Je zag eerder al een sneak peek, maar nu in volle glorie: 

de pyama van de zoon! 
De stof vond ik in het voorjaar op een stoffenspektakel en het patroontje komt uit een Ottobre (het simpelste T-shirtje en broekje dat er bestaat). De ster werd er op ge-vlies-o-fixed (jazeker, nieuwe werkwoorden uitvinden is voor mij een piece of cake) en daarna met zigzag vastgezet.
Dus, een simpel pyamake met een mooi ventje erin! :)